W praktyce oznacza to, że Twoje wynagrodzenie zależy od tego, w jakiej branży pracujesz oraz jakie posiadasz kwalifikacje potwierdzone dokumentami. Norweski rynek pracy stawia na transparentność, a Inspekcja Pracy (Arbeidstilsynet) kładzie ogromny nacisk na to, by każda umowa o pracę zawierała stawkę nie niższą niż ta wynegocjowana w układach zbiorowych. Brak znajomości tych liczb często prowadzi do strat sięgających tysięcy koron miesięcznie, co przy wysokich kosztach życia w Skandynawii może zaważyć na sensowności całej emigracji zarobkowej.

Oto szczegółowe zestawienie stawek obowiązujących w 2026 roku, poparte danymi Norweskiego Inspektora Pracy (Arbeidstilsynet).

Najniższa krajowa w Norwegii: budownictwo, sprzątanie, transport

Największe grupy zawodowe w Norwegii podlegają ścisłym regulacjom, które w 2026 roku zostały zwaloryzowane o wskaźnik uwzględniający realny wzrost kosztów utrzymania. Poniżej znajduje się zestawienie najważniejszych sektorów wraz z minimalnymi stawkami brutto za godzinę pracy, które obowiązują każdego pracodawcę na terenie kraju.

Warto podkreślić, że powyższe kwoty to absolutne minimum, a wielu pracodawców oferuje stawki wyższe, by przyciągnąć lojalnych i rzetelnych pracowników. W budownictwie szczególnie istotne jest posiadanie norweskiego certyfikatu zawodowego lub uznanie polskich uprawnień, ponieważ różnica między pracownikiem pomocniczym a fachowcem wynosi blisko 24 korony na godzinę. Przy pełnym etacie (162,5 godziny miesięcznie) przekłada się to na różnicę rzędu 3900 NOK brutto, co jest kwotą pozwalającą na opłacenie sporej części kosztów wynajmu mieszkania.

Dla osób pracujących w branży sprzątającej istotnym aspektem jest również dodatek za pracę w godzinach nocnych (zazwyczaj między 21:00 a 06:00), który w 2026 roku wynosi nie mniej niż 27 NOK za każdą przepracowaną godzinę ponad stawkę podstawową. Takie rozwiązanie ma na celu rekompensatę trudnych warunków pracy i jest ściśle monitorowane przez związki zawodowe takie jak Norsk Arbeidsmandsforbund.

Zobacz również:

Odmowa kredytu przez bank - powody i dalsze kroki

Wyzwanie oszczędzanie 52 tygodnie - czy to działa?

Najniższa krajowa w Norwegii: Rolnictwo, ogrodnictwo i rybołówstwo

Sektor produkcji żywności charakteryzuje się największą dynamiką zmian stawek ze względu na sezonowość i różnorodność zadań. W 2026 roku stawki zostały podzielone na kilka kategorii czasowych, co ma zapobiegać wykorzystywaniu osób przyjeżdżających na krótkie kontrakty przy zbiorach.

• Pracownicy sezonowi (do 12 tygodni): 165,40 NOK
• Pracownicy sezonowi (3-6 miesięcy): 172,90 NOK
• Pracownicy zatrudnieni powyżej 6 miesięcy: 185,20 NOK
• Młodzież do 18 roku życia: 138,50 NOK
• Dodatek dla wykwalifikowanych pracowników rolnych: +15,00 NOK do bazy

Sytuacja w rybołówstwie, a konkretnie w zakładach przetwórstwa rybnego (np. w północnej Norwegii), jest regulowana oddzielnie. Pracownik wykwalifikowany w tej branży może liczyć na 230,50 NOK, natomiast pracownik produkcyjny na 215,80 NOK. Dane te opierają się na ustaleniach z raportów Fellesforbundet z przełomu 2025 i 2026 roku.

Należy pamiętać, że praca w rolnictwie często wiąże się z korzystaniem z zakwaterowania zapewnianego przez gospodarza. Prawo w 2026 roku zabrania jednak dowolności w naliczaniu opłat za pokój – kwota ta jest odliczana od pensji, ale nie może naruszać standardów socjalnych. Jeśli warunki mieszkalne są niskiej jakości, pracownik ma prawo zgłosić to do lokalnego urzędu, co często skutkuje nakazem obniżenia czynszu przez pracodawcę.

Najniższa krajowa w Norwegii: Gastronomia, hotelarstwo i usługi cateringowe

Branża turystyczna i gastronomiczna to sektory, w których najczęściej dochodzi do prób omijania przepisów, dlatego system stawek minimalnych jest tu szczególnie rozbudowany, uwzględniając wiek oraz doświadczenie pracownika. W 2026 roku progi te wyglądają następująco:

1. Osoby powyżej 20 roku życia (lub powyżej 18 lat z 4-miesięcznym stażem): 205,60 NOK
2. Młodzież w wieku 18 lat: 175,20 NOK
3. Młodzież w wieku 17 lat: 152,40 NOK
4. Młodzież w wieku 16 lat: 140,10 NOK

Takie stopniowanie płac ma na celu ułatwienie młodym ludziom wejścia na rynek pracy, przy jednoczesnym zapewnieniu godziwej zapłaty dorosłym pracownikom utrzymującym rodziny. Warto zauważyć, że w gastronomii obowiązują również rygorystyczne zasady dotyczące potrąceń za wyżywienie w trakcie zmiany – pracodawca może odliczyć symboliczną kwotę tylko wtedy, gdy posiłek jest faktycznie zapewniony i spełnia normy żywieniowe.

Z analiz przeprowadzonych przez Norweski Instytut Badań Miejskich i Regionalnych (NIBR) wynika, że stabilizacja stawek w usługach przyczyniła się do mniejszej rotacji kadr w 2026 roku. Pracownicy, mając gwarancję ustawowego minimum, rzadziej decydują się na szukanie zajęcia w szarej strefie, co przekłada się na wyższą jakość obsługi w norweskich hotelach i restauracjach. Dla obcokrajowca planującego pracę jako kelner czy recepcjonista, te liczby są punktem wyjścia do negocjacji umowy, która zawsze powinna być sporządzona w formie pisemnej.

Branże bez ustawowych stawek minimalnych i zasada równego traktowania

W Norwegii istnieje pokaźna grupa zawodów, które nie są objęte powszechnie obowiązującymi układami zbiorowymi, co nadal budzi konsternację u wielu pracowników z zagranicy. Dotyczy to między innymi sektora IT, pracy biurowej, większości stanowisk w handlu detalicznym oraz zawodów specjalistycznych, takich jak inżynieria czy marketing. W tych branżach wysokość wynagrodzenia jest wynikiem indywidualnych negocjacji między pracownikiem a pracodawcą, co teoretycznie daje wolną rękę w kształtowaniu płac, ale w praktyce podlega silnym mechanizmom rynkowym i etycznym. Choć prawo nie narzuca tam konkretnej kwoty co do korony, nie oznacza to całkowitej samowoli szefa, ponieważ norweska kultura pracy opiera się na unikaniu rażących dysproporcji płacowych.

Bezpiecznikiem dla osób pracujących w sektorach bez „ustawowej najniższej” jest zasada równego traktowania (likebehandlingsprinsippet), szczególnie istotna przy zatrudnieniu przez agencje pracy tymczasowej. Zgodnie z tą regułą, pracownik wynajęty musi otrzymać co najmniej takie samo wynagrodzenie i warunki pracy, jakie otrzymałby, gdyby został zatrudniony bezpośrednio przez firmę użytkownika na tym samym stanowisku. Statystyki Norweskiego Urzędu Statystycznego (SSB) wskazują, że nawet w branżach bez sztywnych stawek, średnie wynagrodzenia rzadko spadają poniżej poziomu 210-215 NOK za godzinę, co jest podyktowane koniecznością utrzymania konkurencyjności na trudnym rynku pracownika w 2026 roku.

Brak odgórnej stawki minimalnej w zawodach takich jak programista czy asystent biurowy nie zwalnia pracodawcy z obowiązku dbania o to, by płaca była „rozsądna” w stosunku do kosztów życia. W sytuacjach spornych sądy pracy oraz Inspekcja Pracy mogą interweniować, jeśli wynagrodzenie drastycznie odbiega od średniej rynkowej dla danego regionu i kwalifikacji, co mogłoby zostać uznane za wyzysk lub dumping socjalny. Dlatego przed podpisaniem kontraktu w branży nieuregulowanej, eksperci zalecają sprawdzenie statystyk płacowych publikowanych przez branżowe związki zawodowe, takie jak Tekna czy Negotia, które co roku wydają rekomendacje płacowe dla swoich członków. Jest to jedyny sposób na rzetelną ocenę, czy oferowana kwota pozwala na stabilną egzystencję w realiach norweskiej gospodarki.

Wynagrodzenie w Norwegii: netto a brutto

W Norwegii operuje się stawkami brutto. To, ile realnie otrzymasz, zależy od Twojej karty podatkowej (Skattekort). Warto pamiętać, że norweski system fiskalny jest nastawiony na precyzyjne rozliczenie roczne, a każda korona odprowadzona jako zaliczka na podatek jest skrupulatnie ewidencjonowana przez Urząd Podatkowy (Skatteetaten).

Karta podatkowa (Skattekort)

W Norwegii nie ma jednej stałej stawki podatku dochodowego dla wszystkich. To, ile zapłacisz, zależy od rodzaju karty podatkowej, którą przydzieli Ci urząd na podstawie Twoich przewidywanych zarobków.

• Tabellekort (Podatek tabelaryczny): Jest to najbardziej precyzyjna forma rozliczenia. Pracodawca pobiera podatek na podstawie specjalnych tabel, które dopasowują wysokość potrącenia do Twoich realnych zarobków w danym miesiącu. Jeśli w jednym miesiącu zarobisz więcej (np. przez nadgodziny), procent podatku automatycznie wzrośnie. Jest to bezpieczne rozwiązanie, które minimalizuje ryzyko dopłaty podatku przy rozliczeniu rocznym.
• Prosentkort (Podatek procentowy): Stosowany najczęściej, gdy posiadasz kilka źródeł dochodu lub Twoje zarobki są bardzo nieregularne. Przez cały rok płacisz stały procent (np. 25%), niezależnie od tego, ile zarobisz w konkretnym miesiącu.

Kildeskatt – uproszczony podatek u źródła (25%)

Kildeskatt (znany również jako PAYE – Pay As You Earn) to system stworzony z myślą o pracownikach zagranicznych, którzy przebywają w Norwegii czasowo. W 2026 roku nadal cieszy się on dużą popularnością ze względu na swoją prostotę.

• Zalety: Płacisz stałe 25% od każdej zarobionej korony. Kwota ta zawiera już w sobie składkę na ubezpieczenie społeczne (trygdeavgift). Co najważniejsze – po zakończeniu roku nie musisz składać zeznania podatkowego, a wynik Twojego rozliczenia zawsze wynosi zero (brak zwrotów, ale i brak dopłat).
• Wady: Korzystając z Kildeskatt, tracisz prawo do wszelkich ulg podatkowych, takich jak odliczenia za dojazdy do pracy (pendlerfradrag), odsetki od kredytów czy ulgi na dzieci. Dla osób z wysokimi kosztami uzyskania przychodu tradycyjny system podatkowy może okazać się znacznie bardziej opłacalny.

Feriepenger – Twoje zabezpieczenie wakacyjne

W Norwegii nie otrzymujesz wynagrodzenia za okres, w którym przebywasz na urlopie. Zamiast tego funkcjonuje system Feriepenger, czyli funduszu urlopowego wypracowanego w roku poprzednim.

• Jak to działa: Każdego miesiąca pracodawca „odkłada” w Twoim imieniu dodatkową kwotę stanowiącą 10,2% (standardowy wymiar urlopu – 4 tygodnie i 1 dzień) lub 12% (jeśli firma stosuje 5 tygodni urlopu) Twojego wynagrodzenia brutto.
• Wypłata: Zgromadzone środki są wypłacane zazwyczaj w czerwcu roku następnego. Ważne jest, aby pamiętać, że od Feriepenger nie pobiera się zaliczki na podatek w momencie wypłaty (jest ona pobierana „z góry” przez cały rok z regularnych pensji), co sprawia, że czerwcowy przelew jest zazwyczaj znacznie wyższy niż standardowa wypłata.
• Zakończenie pracy: Jeśli zdecydujesz się zakończyć zatrudnienie i opuścić Norwegię, wszystkie wypracowane środki Feriepenger powinny zostać Ci wypłacone wraz z ostatnią pensją (lub w terminie ustalonym w umowie).

Artykuł Najniższa krajowa w Norwegii – stawki w 2026 roku pochodzi z serwisu Serwis Finansowy.

Edukacja a przyszłość zawodowa

Specjalista ds. analizy i rozwoju rynku zajmuje się głębszą analizą trendów rynkowych, prognozowaniem zmian oraz dostosowywaniem strategii biznesowej firmy do zmieniających się warunków. Jest to praca, która nie tylko zapewnia stabilność zawodową, ale także oferuje wiele możliwości rozwoju i awansu.

Obecnie wiele firm poszukuje właśnie takich specjalistów. Ich zadaniem jest nie tylko monitorowanie rynku, ale również identyfikacja nowych możliwości biznesowych, analiza konkurencji oraz dostosowywanie strategii marketingowej do oczekiwań klientów.

Szybka ścieżka kształcenia

Jedną z najbardziej atrakcyjnych cech tego zawodu jest możliwość stosunkowo szybkiego zdobycia niezbędnych kwalifikacji. Kursy kształcące przyszłych specjalistów ds. analizy i rozwoju rynku trwają zazwyczaj rok. Kierunek taki oferują szkoły dla dorosłych, na przykład Szkoły Policealne GoWork.

W ramach tych kursów, przyszli specjaliści zdobywają niezbędną wiedzę z zakresu badania i analizy rynku, prawa pracy, analizy potrzeb klientów, kierunków rozwoju rynku oraz zarządzania zasobami firmy. Dzięki temu są w stanie skutecznie wspierać działania przedsiębiorstw i pomagać im w osiąganiu sukcesów na konkurencyjnym rynku.

Specjalista ds analizy i rozwoju rynku – Perspektywy zawodowe

Perspektywy zawodowe dla specjalistów ds. analizy i rozwoju rynku są obecnie bardzo obiecujące. W miarę rozwoju gospodarki i coraz większej konkurencji na rynku, firmy potrzebują coraz więcej profesjonalistów, którzy pomogą im utrzymać się na rynku i rozwijać się dynamicznie.

Dlatego też, osoby posiadające kwalifikacje w zakresie analizy i rozwoju rynku mogą liczyć na szeroki wachlarz możliwości zatrudnienia. Mogą pracować zarówno w dużych korporacjach, jak i w mniejszych firmach, a także podjąć się pracy jako freelancerzy lub konsultanci, oferując swoje usługi różnym przedsiębiorstwom.

[eli-linki]

Podsumowanie

Specjalista ds. analizy i rozwoju rynku to zawód przyszłościowy, który zapewnia stabilność zawodową i wiele możliwości rozwoju. Dzięki stosunkowo krótkiemu czasowi nauki oraz szerokiemu zakresowi możliwości zatrudnienia, jest to kierunek edukacji godny uwagi dla wszystkich osób zainteresowanych dynamicznym światem biznesu. Dlatego też, jeśli zastanawiasz się nad wyborem ścieżki zawodowej, warto rozważyć tę fascynującą dziedzinę.

Artykuł Specjalista ds. analizy i rozwoju rynku – czy warto nim zostać? pochodzi z serwisu Serwis Finansowy.

Definicja wypadku przy pracy i waga ubezpieczenia wypadkowego

Każdemu pracownikowi, nawet najbardziej ostrożnemu, zawsze może przydarzyć się wypadek przy pracy. Choć zdecydowanie bardziej narażeni są na to pracownicy fizyczni, to wypadki nie omijają również pracowników biurowych, a nawet osób działających w trybie home office. 

Dlatego tak ważne jest regularne odprowadzanie składek na ubezpieczenie wypadkowe, które, w razie wystąpienia wypadku i konieczności podjęcia leczenia lub niezdolności do wykonywania pracy, uprawnia do otrzymywania konkretnego świadczenia i nie pozbawia poszkodowanego pracownika środków do życia. 

To pracodawca odprowadza składki osób zatrudnionych na podstawie umowy o pracę i umowy zlecenia. Za wypadek przy pracy uznaje się nagłe zdarzenie wywołane przyczyną zewnętrzną powodujące uraz lub śmierć, które nastąpiło w związku z pracą. Aby dany wypadek uznać za wypadek przy pracy, wszystkie trzy wyżej wymienione przesłanki muszą wystąpić jednocześnie. 

Świadczenia z tytułu wypadku przy pracy — co przysługuje poszkodowanemu pracownikowi?

Po wypadku przy pracy pracownik potrzebuje najczęściej czasu na wyleczenie i ma prawo udać się na zwolnienie lekarskie. Może ono wynosić 80 proc. lub 100 proc. wynagrodzenia. Wysokość sumy zależy od tego, czy zespół powypadkowy badający sprawę stwierdzi, że wypadek miał miejsce z winy pracownika czy też nie. 

O ile zdarzenie nie było skutkiem działań umyślnych lub rażącego zaniedbania pracownika, może on liczyć na 100 proc. wynagrodzenia w czasie zwolnienia lekarskiego. Jest to zasiłek chorobowy wypłacany z ubezpieczenia wypadkowego. Pracownik, który uległ wypadkowi i który jest ubezpieczony, może liczyć także na różne inne rodzaje świadczeń. 

Każde ze świadczeń związane jest z odmiennymi okolicznościami i skutkami, jakie spowodował wypadek przy pracy. Aby ubiegać się o każde świadczenie, trzeba również spełniać ściśle określone kryteria. Przepisy prawa definiują, o jakich świadczeniach za wypadek mowa. Są to:

• zasiłek chorobowy,
• świadczenie rehabilitacyjne,
• zasiłek wyrównawczy, 
• jednorazowe odszkodowanie,
• renta z tytułu niezdolności do pracy,
• renta szkoleniowa,
• dodatek pielęgnacyjny, 
• świadczenie pokrywające koszty leczenia z zakresu stomatologii i szczepień ochronnych oraz zaopatrzenia w przedmioty ortopedyczne.

Wymienione świadczenia dotyczą pracowników, którzy ulegli wypadkowi przy pracy oraz osób, u których stwierdzono chorobę zawodową.

Polecamy: Mały ZUS plus – dla kogo i jakie są warunki?

ZUS czy pracodawca — kto wypłaca jakie świadczenie za wypadek?

O tym, kto wypłaca dane świadczenie — ZUS czy pracodawca — decyduje tak naprawdę wielkość firmy zatrudniającej. To po, której stronie leży odpowiedzialność za wypłacenie konkretnego świadczenia, zależy również od jego rodzaju. Jeżeli w zakładzie pracy zatrudnionych jest więcej niż dwudziestu pracowników, to wypłacanie zasiłku chorobowego, świadczenia rehabilitacyjnego lub zasiłku wyrównawczego leży po stronie pracodawcy. 

Jeśli dany pracodawca zapewnia zatrudnienie mniejszej liczbie osób, odpowiedzialność ponosi ZUS i trzeba oczekiwać przelewu właśnie z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Natomiast w przypadku jednorazowego odszkodowania, renty z tytułu niezdolności do pracy, renty szkoleniowej oraz dodatku pielęgnacyjnego płatnikiem świadczeń jest każdorazowo ZUS i to niezależnie od tego, ile pracowników zatrudnia dany pracodawca. 

O pokrycie części kosztów leczenia stomatologicznego, szczepień ochronnych oraz zakupu niezbędnych przedmiotów ortopedycznych, których nie refunduje Narodowy Fundusz Zdrowia, również możemy ubiegać się w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych.

Artykuł Kto wypłaca świadczenia za wypadek — ZUS czy pracodawca? pochodzi z serwisu Serwis Finansowy.

Jak zostać windykatorem?

Praca windykatora, choć kojarzyć się może z obowiązkami komornika, posiada zupełnie inny zakres uprawnień. Rolą tego pierwszego jest głównie namówienia dłużnika do spłaty swoich zobowiązań z własnej woli, zanim sprawa trafi do sądu i pod pieczę komornika. 

Jak zatem zostać windykatorem długów? Studia w tym przypadku są mile widziane, choć nie konieczne. Najlepiej w CV na to stanowisko wyglądać będą kierunki prawnicze i administracyjne, a także psychologia i socjologia. Dyplom z którejś z tych dziedzin z pewnością ułatwi nam awans i wyższe zarobki w przyszłości.

Najczęstszymi jednak wymaganiami do pracy windykatora należności są:

• wykształcenie średnie,
• prawo jazdy kat. B.,
• znajomość podstawowych zagadnień prawnych i technik negocjacji,
• siła perswazji,
• skrupulatność,
• komunikatywność,
• asertywność,
• odporność na stres,
• cierpliwość.

Natomiast windykator terenowy powinien dodatkowo cechować się świetną prezencją, dobrą organizacją pracy i dyscypliną. Gdzie zatem możemy szukać pracy w tym zawodzie? Ogłoszenia znajdziemy np. w serwisie z ofertami Gowork.pl.

Jak wygląda praca w windykacji? Co może windykator?

Termin, który często pojawia się w tym kontekście to windykacja terenowa. Co dokładnie oznacza? Takim windykatorem terenowym nazywamy osobę, która jest pracownikiem firmy windykacyjnej lub sama prowadzi swoją działalność. 

Windykator należności ma ściśle ustalony zakres obowiązków. Należy do niego:

• telefoniczne, osobiste lub listowne monitorowanie dłużnika,
• negocjacje warunków dobrowolnej spłaty,
• windykacja polubowna,
• windykacja sądowa, oznaczająca skierowanie sprawy do sądu i przygotowanie odpowiedniej dokumentacji,
• nadzór nad harmonogramem spłaty wierzytelności.

Mówimy o prawidłowej windykacji, kiedy dochodzenie długu zostało przeprowadzone zgodnie z przepisami prawa. Średni czas takiego postępowania wynosi około 3 miesiące od upłynięcia czasu spłaty. Ponadto w windykacji wyróżniamy dwa typy:

• miękką (polubowną),
• twardą (sądową).

Zobacz też: O kompetencjach miękkich | Sprzedaż na platformach internetowych – czy warto?

Czego nie może windykator terenowy?

Warto jednocześnie pamiętać, że windykator nie ma prawa zająć majątku, wtargnąć do mieszkania dłużnika czy przeprowadzać egzekucję. Jego zadanie jest wręcz odwrotne – powinien on pomóc osobie, na której ciąży dług uniknąć wymienionych wyżej konsekwencji. Dlatego też w codziennej pracy windykatora przydaje się znajomość prawa, dzięki czemu nawet nieumyślnie nie zachowa się on wbrew obowiązującym przepisom czy zwyczajnie nieuczciwie. 

Do niedopuszczalnych zachowań zaliczyć można również:

• zastraszanie dłużników,
• podnoszenie głosu,
• nękanie telefonami,
• grożenie egzekucją komorniczą,
• informowanie pracodawcy dłużnika o jego zobowiązaniach,
• wyjawianie osobom trzecim poufnych informacji. 

Windykator długów, który pozwoliłby sobie na którekolwiek z wymienionych wykroczeń, powinien zostać zgłoszony na policję lub nawet do prokuratury. Jeśli nadal nie mamy pewności, co może, a czego nie firma windykacyjna, możemy skorzystać ze specjalnie przygotowanych w tym celu poradników.

Ile zarabia windykator terenowy a ile specjalista ds. windykacji?

Zarobki, podobnie jak w wielu innych zawodach, zależą od co najmniej kilku czynników. W przypadku windykacji na wynagrodzenie wpływ ma renoma firmy windykacyjnej oraz okoliczności rynkowe. Istotną rolę w przyznawaniu wynagrodzeń grają również umiejętności i staż zawodowy oraz prowizja – im większy długiem zajmuje się pracownik, tym wyższa będzie jego pensja. 

Średnia pensja windykatora w Polsce wynosi 4810 złotych brutto. Jedna czwarta tych pracowników musi zadowolić się pensją poniżej 3770 złotych i tyle samo osób spodziewać się może wypłaty powyżej 6360 złotych. Okresowo, kiedy windykator zajmuje się większymi długami, a dłużnicy spłacają swoje zobowiązania, miesięczne zarobki mogą sporo wzrosnąć. 

Osoby, które ukończyły studia na kierunkach prawo i finanse oraz mają co najmniej dwa lata doświadczenia, często mają też możliwość awansu na stanowisko specjalisty ds. windykacji. W takim wypadku rośnie oczywiście także ich pensja. Mediana ich zarobków wg portalu wynagrodzenia.pl wynosi 5220 złotych. Najlepiej opłacana grupa specjalistów (wśród których większość stanowią kobiety!) otrzymuje miesięcznie powyżej 6560 złotych brutto. 

Z kolei do najczęstszych benefitów proponowanych w firmach windykacyjnych należą:

• prywatna opieka medyczna,
• karnety na siłownię i do klubów fitness,
• możliwość pracy zdalnej. 

Artykuł Windykator: czym się zajmuje? Ile zarabia? pochodzi z serwisu Serwis Finansowy.

Kto może zostać komornikiem?

Chcąc otrzymać posadę komornika lub w ogóle zacząć się o nią ubiegać, należy spełnić następujące wymagania:

• posiadać polskie obywatelstwo,
• mieć ukończone 26 lat,
• mieć dyplom ukończonych studiów na kierunku prawniczym lub administracyjnym,
• potwierdzić swoją niekaralność,
• posiadać pełną zdolność do czynności prawnych, 
• odbyć aplikację komorniczą,
• mieć co najmniej 2-letnie doświadczenie w zawodzie asesora komorniczego. 

Jakie wykształcenie powinien mieć komornik?

Jak już zauważono wyżej, do zawodu komornika nie przygotuje nas żadna szkoła policealna czy krótki kurs. Musimy pochwalić się dyplomem na kierunkach związanych z prawem bądź administracją. Czy na tym nasza edukacja może się zakończyć?

Niestety nie. Następnym etapem będzie zdobycie aplikacji komorniczej. Żeby móc do niej w ogóle przystąpić, wcześniej musimy zdać organizowany raz do roku egzamin konkursowy. Uzyskując wynik pozytywny, możemy starać się o wpisanie nas na listę aplikantów. 

W trakcie dwuletniej aplikacji pozostajemy pod opieką aktywnego zawodowo patrona, który powoli wdraża nas w tajniki wiedzy teoretycznej i praktycznej. Wiedza i umiejętności ucznia zostaje sprawdzona podczas egzaminu komorniczego. 

Gdyby nasze ambicje sięgały wyżej – np. stanowiska komornika sądowego potrzebny będzie nam jeszcze dwuletni staż w charakterze asesora komorniczego. Niewątpliwą nagrodą za ten wzmożony wysiłek będzie adekwatna do niego pensja, ale o tym za chwilę. 

Jakie cechy i kwalifikacje powinien mieć komornik?

Zajmijmy się teraz tym, jakie cechy osobowości ułatwiają wykonywanie zawodu komornika.  Zacząć należy od zdrowia psychicznego, ponieważ, nie oszukujmy się, wykonywanie czynności egzekucyjnych jest bardzo stresującym zajęciem. 

W swojej pracy komornicy muszą być przygotowani na silne emocje dłużników i ich nieporadność w kwestiach finansowych. Czasem muszą więc wejść w rolę psychologów i doradców, a czasem zwyczajnie przeczekać ataki słowne. 

Poza tym, w pracy komornika przyda się także zdyscyplinowanie, rzeczowość i konsekwencja. Rekruterzy zwracają uwagę również na to, czy dany kandydat zna jakiś język obcy, potrafi obsłużyć podstawowe programy komputerowe i czy posiada prawo jazdy kategorii B. 

Zarobki na stanowisku komornika

Czy komornik może liczyć na stabilne zatrudnienie i wysokie zarobki? Najczęściej tak. Przyjrzyjmy się jednak dostępnym danym. 

Zgodnie z informacjami podanymi przez portal Wynagrodzenia.pl średnie zarobki komornika aplikanta wynoszą 3000 złotych netto, a komornika sądowego 3800 złotych netto. Przed komornikami sądowymi otwiera się jeszcze jedna możliwość podwyższenia swoich zarobków – poprzez założenie własnej kancelarii komorniczej. 

Co ciekawe, wynagrodzenie komornika skarbowego jest ustalane z góry –  aktualnie najniższa pensja na tym stanowisku osiąga zaledwie 1873,84 złote brutto, za to najwyższa sięga 7870,13 złotych brutto.

Zobacz też: Upadłość konsumencka – na czym polega? | Jak zostać doradcą podatkowym?

Jak wyliczane są koszty komornicze?

Na naszą uwagę zasługuje jeszcze kwestia postępowań egzekucyjnych, bo to właśnie one stanowią zarobek komornika. Opłata egzekucyjna jest regulowana przez przepisy i wynosi ona:

• 10% wartości roszczenia,
• 5% wartości zadłużenia po umorzeniu egzekucji,
• 3% wartości należności przy spłacie długu w ciągu miesiąca od wszczęcia egzekucji. 

Wynagrodzenie komornika w dużej mierze zależy więc od tego, z jakimi długami ma on do czynienia i czy dłużnicy mogą spłacić swoje zobowiązania, czy nie. Ważna jest również skuteczność samego komornika. Dlatego też przeciętna pensja na tym stanowisku faktycznie plasuje się na poziomie kilku tysięcy złotych brutto, ale rekordzista w ciągu roku uzbierał aż 10 milionów złotych.

Artykuł Jak zostać komornikiem? – predyspozycje i zarobki pochodzi z serwisu Serwis Finansowy.

Czym zajmuje się doradca podatkowy?

Doradca zawodowy zajmuje stanowisko, które wymaga zaufania publicznego. Aby móc się ubiegać o pracę w tym zawodzie niezbędne jest też zdobycie wykształcenia wyższego i obrona tytułu doradcy podatkowego. 

Czym zajmuje się osoba o tej profesji? Jeśli chcielibyśmy ująć to w jak najprostszy sposób, powiedzielibyśmy, że doradztwem w zakresie prawa podatkowego. Nie podlega on żadnemu przełożonemu, a jedynie przepisom prawa i zasadom etyki zawodowej. Doradca podatkowy musi często łączyć wiedzę prawniczą z księgową i finansową, dlatego zakres jego zadań jest niezwykle szeroki. Jednak wśród tych wykonywanych najczęściej możemy wymienić:

• doradztwo bieżące w zakresie prawa podatkowego,
• przygotowanie opinii i niezbędnej dokumentacji z zakresu prawa podatkowego,
• przeprowadzanie przeglądów podatkowych,
• reprezentowania osób fizycznych lub przedsiębiorców przed organami podatkowymi i sądami administracyjnymi.

Jak można zostać doradcą podatkowym?

Zdobycie tytułu doradcy podatkowego, jak możemy się już domyślić, nie należy do najłatwiejszych. Na początek kandydat zostanie prześwietlony pod kątem zdolności do czynności prawnych, posiadania wyższego wykształcenia (na kierunku prawa lub ekonomii), praktyki zawodowej trwającej co najmniej pół roku, zdanego egzaminu na doradcę oraz złożenia wniosku o wpis na listę Krajowej Izby Doradców Podatkowych.

To jednak nie wszystko. Każdy, kto chciałby pracować w tej branży, powinien liczyć się z ciągłym podnoszeniem kwalifikacji oraz pracą nad takimi kompetencjami, jak:

• cierpliwość wobec klientów,
• determinacja,
• skrupulatność,
• znajomość aktualnych przepisów i rozporządzeń,
• uczciwość,
• wysoka kultura osobista. 

Jeśli chodzi o sam egzamin, to przyszli doradcy podatkowi podchodzą do testu pisemnego (100 pytań) i zadania, a także części ustnej, w której odpowiadają na 10 pytań związanych z zawodem. 

Możliwości pracy dla doradcy podatkowego

Przekonani o posiadaniu niezbędnych umiejętności, przyszli doradcy podatkowi mogą szukać zatrudnienia np. w:

• kancelariach prawnych,
• kancelariach podatkowych, 
• firmach doradczych,
• przedsiębiorstwach.

Przeciętne zarobki

Zajmijmy się teraz jednym z najczęściej zadawanych pytań, a mianowicie tym, ile zarabia doradca podatkowy. Dane podane przez Hays Poland z roku 2019, wskazują, że osoby początkujące na stanowisku konsultanta ds. podatków, mogły liczyć w tym czasie przeciętnie na pensję w wysokości 8000 zł brutto. Jednak ten sam raport opublikowany i zbierający dane za 2021 rok informował, że na wymienionym wyżej stanowisku wynagrodzenia wzrosły do 10 000 zł brutto. Dynamika jest więc spora i można z łatwością przewidzieć, że pensje będą dalej rosły z każdym rokiem. 

Natomiast doradcy podatkowi, którzy mają większe doświadczenie i pracują na stanowisku starszego konsultanta dw. podatków, zarabiają przeciętnie 12 000 złotych brutto. To jednak nie koniec „drabinki”. Doradcy podatkowi mogą swoją karierę rozwijać w kierunku managerów ds. podatków (zarabiających średnio 23 złotych brutto) oraz managerów z pensją sięgającą nawet 35 000 złotych brutto. 

Przyszłość zawodu

Zastanowić się należy nad jeszcze jedną kwestią. Czy warto podejmować wysiłek związany z trudnym kierunkiem studiów, praktyką zawodową i innymi wyrzeczeniami? Jak najbardziej!

Wynika to z faktu, że zapotrzebowanie na znawców systemu podatkowego od wielu lat utrzymuje się na wysokim poziomie. W związku z tym firmy są gotowe zapłacić pracownikowi na stanowisku doradcy podatkowego sporą sumę, byleby utrzymać go w swoich szeregach. Nie wydaje się też, żeby w nadchodzących latach sytuacja miała ulec zmianie.

Co mają więc zrobić osoby, które widzą się w tym zawodzie w przyszłości? Powinny one jak najszybciej przystąpić do nauki, rozwijania ważnych cech osobowości i przygotowania do 

decydującego egzaminu!

Artykuł Doradca podatkowy – przewodnik po zawodzie pochodzi z serwisu Serwis Finansowy.

Jak zostać doradcą finansowym?

Osoba na stanowisku doradcy finansowego współpracuje zarówno z klientami indywidualnymi, jak i korporacyjnymi, pomagając im podjąć najkorzystniejszą decyzję finansową. Przedmiotem rozważań często pada wybór kredytu lub obiektu inwestycji. 

Aby zacząć pracę w tym zawodzie, nie trzeba kończyć specjalistycznych studiów, a nawet kursów czy szkoleń. Na większości stanowiskach wymaga się conajmniej wykształcenia średniego. Rekruterzy jednak skupiają się na tym, czy kandydat na to stanowisko odznacza się:

• wysokimi kompetencjami sprzedażowymi, 
• łatwością w nawiązywaniu przyjaznych relacji z innymi,
• zdolnościami komunikacyjnymi,
• umiejętnością analitycznego myślenia, 
• świetną prezencją.

Ważna jest również posiadana wiedza, w której zakres wchodzi pojęcie o ekonomii i finansach, systemie podatkowym i prawie gospodarczym. Niezwykle pomocna doradcy finansowemu będzie łatwość w przetwarzaniu sporej ilości informacji i odporność na stres. Niezbędne szkolenia pracownicze są zapewniane zwykle przez pracodawcę już po zatrudnieniu pracownika. 

Czym dokładnie zajmuje się doradca finansowy?

Zakres obowiązków w przypadku tego stanowiska jest bardzo szeroki i może różnić się od siebie w poszczególnych przedsiębiorstwach. Najczęściej rolą doradcy finansowego jest pośrednictwo pomiędzy klientem a bankiem w sprawie kredytu, pakietu ubezpieczeń, inwestycji, kompletowaniu i przedkładaniu niezbędnych dokumentów oraz przygotowaniu analiz i wyliczeń. 

W Polsce koszt takiej usługi zazwyczaj opłaca bank, a sam doradca rozliczany jest na podstawie prowizji za sprzedaż produktów bankowych lub ubezpieczeniowych. 

• 
  7 sposobów na oszczędności w budżecie domowym31 października, 2022
• 
  AXI card – co to jest? Jak działa?20 kwietnia, 2023
• 
  Co to jest leasing i jak działa? Jakie mamy dostępne formy leasingu?27 września, 2022
• 
  Czym jest inflacja? Jakie są jej przyczyny i skutki?24 stycznia, 2023
• 
  Czym jest scoring kredytowy i jak naprawdę działa28 października, 2025
• 
  Czym się kierować przy wyborze firmy ubezpieczeniowej?18 sierpnia, 2022

Możliwości pracy

Jeśli chodzi o samą pracę, to istnieją przynajmniej trzy modele. Doradca finansowy może pracować jako doradca bankowy, broker kredytowy, inwestycyjny lub indywidualny doradca finansowy.

Niestety, na tym stanowisku umowa o pracę nie należy do oczywistości. Jeśli taką chce podpisać z nami pracodawca, to zwykle podstawa jest niska, a zarobić możemy wyłącznie na prowizjach od sprzedaży. Brokerom proponuje się często umowę agencyjną, ale większość doradców finansowych zmuszona jest do założenia własnej działalności finansowej. 

A co z możliwościami kariery? Przeważnie zdarza się, że osoby posiadające odpowiednią wiedzę i kompetencje decydują się na funkcję niezależnego doradcy finansowego. Inni z kolei zatrudniają się w dużych korporacjach, na których piastują stanowisko doradcy finansowego firmy. Coraz popularniejsze staje się natomiast inna forma wykonywania swoich obowiązków, jaką jest doradztwo finansowe online. W takim wypadku wystarczy udzielać porad na blogu, w formie podcastów lub webinarów. Wydaje się, że ten sposób kontaktu wzbudza większe zaufanie klientów i przyciąga osoby, które chcą mieć pełniejszą kontrolę nad swoimi środkami.

Doradca finansowy – zarobki na stanowisku

Zarobki na stanowisku doradcy finansowego trudno jest określić jednoznacznie. Ci, których zatrudnia duża firma, najczęściej pobierają prowizję z produktów i usług, które udało im się sprzedać klientowi. Przy kredytach hipotecznych jest to do 4,5% całości kredytu. 

Zgodnie z danymi, które zebrał i ujawnił serwis Wynagrodzenia.pl, średnie miesięczne wynagordzenie na tym stanowisku wynosi ok. 4300 zł brutto. ¼ doradców może liczyć na pensję powyżej 6000 zł brutto. Dotyczy to głównie osób, które dodatkowo zajmują się doradztwem kredytowym. 

Podsumowując, zawód doradcy finansowego nie jest opcją dla każdego. Lepiej się na tym stanowisku sprawdzą osoby z wrodzonym talentem do szybkiej analizy oraz otwartość w kontaktach z innymi. Plusem jest na pewno fakt, że nie potrzeba wielu lat nauki, by zostać zatrudnionym przez duże przedsiębiorstwo lub samemu zyskać grono klientów. Jeśli będziemy w tym dobrzy, to dzięki systemowi prowizyjnemu, możemy co miesiąc osiągać naprawdę wysokie dochody!

Artykuł Doradca finansowy – przewodnik po zawodzie pochodzi z serwisu Serwis Finansowy.

Rok 2022 – jakie przyniósł perspektywy dla pracowników księgowości?

Zacznijmy od tego, że jako pracowników ds. rachunkowości i księgowości określa się też pracowników obsługi płacowej, specjalistów do spraw rachunkowości, kontrolerów rozliczeń pieniężnych czy skarbników księgowych i bankowych. Jest to więc dość szerokie pojęcie.

Według przeprowadzonych w 2022 roku analiz tylko jeden powiat (kolbuszowski w województwie podkarpackim) odnotował więcej poszukujących pracy niż dostępnych wakatów. W całej reszcie powiatów panuje w tej dziedzinie równowaga lub wręcz deficyt wykwalifikowanych pracowników. Najtrudniej o nich w województwie zachodniopomorskim, pomorskim, wielkopolskim, lubuskim, opolskim, dolnośląskim, łódzki, małopolskim i lubelskim. 

Prognostycy są zdania, że najbardziej poszukiwani będą samodzielni księgowi, od których wymaga się m.in. doskonałej znajomości przepisów, doświadczenia i ciągłego poszerzania wiedzy. 

Jak rozpocząć karierę w księgowości?

Wiedząc, że o pracę nie jest trudno, możemy zastanawiać się, od czego zacząć własną karierę w księgowości. Nie potrzebujemy aż tylu lat nauki i kolejnych egzaminów, jak ma to miejsce w przypadku lekarzy czy prawników. Od księgowych wymaga się jednak wiedzy z zakresu rachunkowości oraz kompetencji miękkich, tj. dokładność, sumienność i zmysł analityczny. 

Kwalifikacji możemy zatem nabyć nawet na organizowanych w naszej okolicy kursach, ale też obierając kierunek związany z księgowością na uczelni wyższej. Dla osób wyjątkowo zdeterminowanych istnieje też opcja nauki we własnym zakresie – poprzez dostępne np. w bibliotece podręczniki oraz wiedzę dostępną w internecie. 

Warto wspomnieć, że zawód księgowego od 10 sierpnia 2014 stał się zawodem otwartym, czyli takim, w którym nie ma obowiązku posiadania odpowiednich uprawnień. Jeżeli jednak zdecydujemy się na zdobycie certyfikatu księgowego, zwiększy to nasze szanse na zatrudnienie, gwarantując jednocześnie wyższe zarobki. 

Zobacz też: Jak napisać dobry biznesplan? | Co to jest leasing i jak działa?

Najczęstsze wymagania pracodawców

Koniecznością zatem, jeśli myślimy o pracy w księgowości, jest wybranie sposobu nauki. Możemy też wcześniej przejrzeć, czego najczęściej wymagają pracodawcy w firmach, do których chcieliśmy aplikować. Do powtarzających się oczekiwań należą między innymi:

• chęć ciągłego rozwoju,
• drobiazgowość,
•  dokładność, 
• dobra pamięć,
• rzetelność, 
• cierpliwość,
• samodzielność,
• uczciwość,
• ukończone studia na kierunku rachunkowości, finansów lub ekonomi bądź ukończony kurs specjalistyczny,
• znajomość prawa podatkowego.

Rekruterom zależy często na sprawdzeniu ostatniego punktu na powyższej liście. Księgowi będą się przecież opierać na aktualnych przepisach w trakcie wykonywania niemal każdego zadania. 

Wiedza teoretyczna w tym wypadku jest dobrze oceniana, ale najbardziej poszukiwani są kandydaci z doświadczeniem. Możemy takowe nabyć już w trakcie nauki, np. odbywając staż pod okiem wykwalifikowanych pracowników ds. rachunkowości i księgowości. 

• 
  7 sposobów na oszczędności w budżecie domowym31 października, 2022
• 
  AXI card – co to jest? Jak działa?20 kwietnia, 2023
• 
  Co to jest leasing i jak działa? Jakie mamy dostępne formy leasingu?27 września, 2022
• 
  Czym jest inflacja? Jakie są jej przyczyny i skutki?24 stycznia, 2023
• 
  Czym jest scoring kredytowy i jak naprawdę działa28 października, 2025
• 
  Czym się kierować przy wyborze firmy ubezpieczeniowej?18 sierpnia, 2022

Jak kształtują się zarobki w księgowości?

Podobnie, jak ma to miejsce w wielu innych zawodach, nasze zarobki będą zależne od doświadczenia i stażu pracy. Na wysokość pensji wpływ ma także wielkość przedsiębiorstwa, wielkość miasta i zakres naszych zadań. Jak zatem wyglądają przybliżone zarobki na poszczególnych stanowiskach?

• Młodszy księgowy może liczyć na pensję w przedziale 5000 zł – 6000 zł;
• Księgowy zarabia od 6500 zł do 8500 zł;
• Starszy księgowy osiąga wynagrodzenie wartości od 8000 zł do 14000 zł. 

To są widełki wynagrodzeń, ale warto się też w tym miejscu przyjrzeć realnym pensjom, jakie otrzymują pracownicy ds. rachunkowości i księgowości. W Polsce 47% otrzymuje wypłatę od  5000 zł do 7000 zł netto. Co piąta osoba zarabia mniej, a tylko 18% może pochwalić się pensją powyżej 7000 zł.

Odnotowano także, że wśród najlepiej zarabiających pracowników z tej branży jest więcej mężczyzn niż kobiet, mimo że to kobiety mają największe doświadczenie zawodowe (często powyżej 10 lat).
W praktyce okazuje się także, że aby zarobić powyżej 8000 zł netto, należy prowadzić własną działalność gospodarczą. Taką pensję osiąga około 84% samozatrudnionych. Z drugiej strony, aż 76% osób pracujących na umowę o pracę zalicza się do grona osób otrzymujących pensję poniżej 5000 zł netto.

Artykuł Praca w księgowości – wymagania, zarobki, perspektywy zatrudnienia pochodzi z serwisu Serwis Finansowy.

Co trzeba zdawać na maturze?

Młodzi ludzie, którzy niebawem będą zdawać maturę, muszą pomyśleć nie tylko o tym, które przedmioty chcieliby zdawać, ale też o tym, które przydadzą się w procesie rekrutacji na wymarzone studia. Ściśle sprecyzowane wymagania są określone w przypadku rekrutacji na kierunek finanse i rachunkowość, choć w poszczególnych uczelniach mogą się one od siebie nieco różnić. 

Wśród tych, które pojawiają się najczęściej, należałoby wymienić:

• biologię,
• chemię,
• filozofię,
• fizykę,
• geografię,
• historię,
• język obcy,
• język polski,
• matematykę,
• wiedzę o społeczeństwie.

Oczywiście najpierw warto się upewnić, co będzie brane pod uwagę na uczelni, która wybieramy. Zanim jednak podejmiemy ostateczną decyzję o wyborze zawodu, prześledźmy jego perspektywy i ewentualne trudności. 

• Biznes
• Ciekawostki
• Finanse
• Materiał partnera
• Praca
• Rozwój

Jak wygląda program studiów?

Choć wymieniliśmy wyżej szereg przedmiotów, których poziom jest sprawdzany przy okazji rekrutacji na uczelnię, tak naprawdę liczy się przede wszystkim jedna umiejętność – liczenia. Dobrze jest więc przed obraniem kierunku finanse i rachunkowość odpowiedzieć sobie szczerze na pytanie: czy matematyka nie sprawia mi problemów?

Gdybyśmy mieli co do tego jakiekolwiek wątpliwości, to pamiętajmy, że właśnie wokół obliczeń będzie krążyć cała nasza przyszła nauka oraz kariera zawodowa. Poza tym studenci uczą się tajników księgowości, bankowości i ekonomii, które nie dla wszystkich są pasjonujące. 

Najczęściej po jakimś czasie uczniowie szkół wyższych mogą wybrać swoją specjalizację. Nie inaczej jest w tym wypadku. Mogą zająć się na przykład dziedziną:

• podatków, która kładzie nacisk na budowę sprawozdań finansowych, metod księgowości i obsługi przedsiębiorstw;
• bankowości, przygotowującej do pracy w ubezpieczeniach lub właśnie bankowości;
• analityki gospodarczej.

Dostępnych specjalizacji jest oczywiście znacznie więcej. Studenci mają również obowiązek odbyć praktyki zawodowe, najlepiej żeby były one w miejscu związanym z ich przyszłą karierą zawodową.

Czy finanse i rachunkowość to trudny kierunek?

Sam opis nauki dla jednych wydaje się niezwykle interesujący, dla innych wprost przeciwnie – przerażający. Śmiało można więc powiedzieć, że finanse i rachunkowość nie są idealnym wyborem dla każdego. Ci, którzy chcieliby pracować w biurze, ale nie czują się dobrze w obliczeniach oraz nie interesują się ekonomią, lepiej żeby wybrali dla siebie kierunek humanistyczny.

Za to wszyscy, którzy interesują się bankowością, kwestiami rozliczeniowymi i podatkowymi oraz mają wrodzoną umiejętność szybkiego liczenia, analitycznego myślenia, a poza tym są dokładni i zorganizowani, nie mogliby trafić lepiej! Te cechy bowiem charakteryzują idealnego kandydata do pracy w finansach i rachunkowości, który z biegiem lat nabywać będzie biegłości i stanie się świetnym pracownikiem. 

Przyszli pracodawcy z pewnością będą starali się upewnić, czy pracownik dobrze sobie radzi we wspomnianych kwestiach i oczywiście, czy może potwierdzić swoje wykształcenie odpowiednim dyplomem. 

• 
  7 sposobów na oszczędności w budżecie domowym31 października, 2022
• 
  AXI card – co to jest? Jak działa?20 kwietnia, 2023
• 
  Co to jest leasing i jak działa? Jakie mamy dostępne formy leasingu?27 września, 2022
• 
  Czym jest inflacja? Jakie są jej przyczyny i skutki?24 stycznia, 2023
• 
  Czym jest scoring kredytowy i jak naprawdę działa28 października, 2025
• 
  Czym się kierować przy wyborze firmy ubezpieczeniowej?18 sierpnia, 2022

Perspektywy pracy 

A jakie zawody stoją przed nami otworem po ukończeniu kierunku finanse i rachunkowość? Czy jest to zwykły dyplom, niemający większej wartości na rynku pracy? Absolutnie nie!

Omawiany przez nas kierunek to jeden z tych nielicznych, który naprawdę przygotowuje do pracy w branży finansowej, bankowej bądź też księgowej. Absolwenci mogą więc z powodzeniem szukać pracy w biurach rachunkowych, bankach, firmach ubezpieczeniowych, branżach związanych z inwestycjami na rynku finansowym lub jako doradcy finansowi, specjaliści do spraw controllingu, analitycy finansowi i biznesowi. 

Osoby, które zdecydują się na studia podyplomowe, zdobędą jeszcze więcej praktycznej wiedzy związanej z prowadzeniem własnej działalności gospodarczej. Mogą zostać zatrudnieni jako eksperci w tej dziedzinie w jakimś większym przedsiębiorstwie lub założyć własny biznes. Z tak wysokim poziomem wiedzy najprawdopodobniej z łatwością uzyskają przewagę nad konkurencją, bez względu na branże, na którą się zdecydują.

Artykuł Dla kogo kierunek finanse i rachunkowość? pochodzi z serwisu Serwis Finansowy.

Praca w księgowości – jak wygląda?

Wiele osób słyszało o obowiązkach księgowego, jednak mało kto tak ma świadomość, jak tak naprawdę wygląda ta praca. Księgowy to bardzo odpowiedzialny, momentami naprawdę męczący zawód, zdecydowanie nieprzeznaczony dla osób, które nie lubują się w wypełnianiu tabelek i formularzy – bo w głównej mierze właśnie tym zajmuje się księgowa. Praca w biurze rachunkowym, to przede wszystkim rozliczanie bieżących zobowiązań podatkowych i pokrewnych należności w oparciu o dokumenty poświadczające wydatki (np. faktury). Księgowy musi też dbać o należytą archiwizację rzeczonych dokumentów. Nie jest to jednak wszystko.

Księgowa musi w pewnym sensie spełniać cechy doradcy podatkowego, dbając o to, by należności uiszczane przez przedsiębiorcę na poczet urzędu skarbowego, były jak najniższe – naturalnie, w granicach legalności. Nierzadko księgowy współpracuje ściśle z zakładowym zespołem analityków finansowych, pomagając w rozplanowaniu budżetu przedsiębiorstwa i sprawowaniu nad nim pieczy. Nie do pominięcia jest też współpraca z działem HR, dzięki której wypłaty wynagrodzeń dla pracowników i regulowanie związanych z tym należności podatkowych, są znacznie prostsze.

Jak zatem widzisz, nie jest to najłatwiejsza praca. Księgowa nie tylko musi posiadać wiedzę praktyczną w zakresie finansów i prawa podatkowego, ale musi również odznaczać się wieloma cechami, które zdefiniują ją jako idealnego pracownika – musi być odpowiedzialna, spostrzegawcza, godna zaufania i dokładna w działaniu. A jakie kierunki studiów najlepiej pomogą jej przygotować się do zawodu?

• Biznes
• Ciekawostki
• Finanse
• Materiał partnera
• Praca
• Rozwój

Praca księgowa – jakie kierunki studiów wybrać?

Teoretycznie, nie istnieją żadne wymogi prawne, które nakazywałyby księgowej ukończenie jakichkolwiek studiów w ogóle. Niemniej, jest zupełnie oczywistym, że pracodawcy dużo chętniej zatrudnią osoby mogące pochwalić się wyższym wykształceniem. W takiej sytuacji, najlepszym rozwiązaniem będą wszelkiego rodzaju studia związane z naturą pieniądza – finanse i rachunkowość, czy ekonomia. Matematyka i zarządzanie również należą do pożądanych kierunków.

Tak naprawdę jednak, najistotniejsze w tej branży jest Twoje zawodowe doświadczenie. Nie powinieneś marginalizować znaczenia studiów, ale musisz mieć na uwadze, że po ukończeniu kierunkowego technikum, czy chociażby zaocznego kursu na księgowego, po odbyciu praktyk w biurze rachunkowym, będziesz mógł piąć się w górę po szczeblach kariery dokładnie tak samo, jak absolwenci szkół wyższych.

Kursy i szkolenia dla księgowego

W procesie kształcenia się, z całą pewnością natkniesz się na szereg rozmaitych kursów i szkoleń, obiecujących Ci błyskawiczne zdobycie wszelkiej wymaganej wiedzy i potwierdzenie jej certyfikatem. W dużej mierze może być to prawda, choć musisz mieć na uwadze, że po ukończonym kursie, szkole, czy nawet studiach, nie czeka na Ciebie od razu praca. Księgowa musi najpierw doszlifować swoje umiejętności i sprawdzić się w realnych wyzwaniach, a to mogą jej zapewnić wyłącznie praktyki w prawdziwym biurze rachunkowym.

Jeżeli proces kształcenia się masz już za sobą, a jednostka edukująca Cię nie zapewniła Ci praktyk (w przypadku studiów taka sytuacja nie może mieć miejsca) to możesz samodzielnie postarać się o staż. W związku z otrzymywanymi na ten cel benefitami, pracodawcy bardzo chętnie poszukują niedoświadczonych księgowych do przyuczenia. Najszybciej pracę znajdziesz za pośrednictwem portali internetowych, takich, jak na przykład GoWork.pl. „Praca – Księgowa” trenduje ostatnio w wynikach wyszukiwania. Nie wierzysz? Sprawdź sam!

• 
  7 sposobów na oszczędności w budżecie domowym31 października, 2022
• 
  AXI card – co to jest? Jak działa?20 kwietnia, 2023
• 
  Co to jest leasing i jak działa? Jakie mamy dostępne formy leasingu?27 września, 2022
• 
  Czym jest inflacja? Jakie są jej przyczyny i skutki?24 stycznia, 2023
• 
  Czym jest scoring kredytowy i jak naprawdę działa28 października, 2025
• 
  Czym się kierować przy wyborze firmy ubezpieczeniowej?18 sierpnia, 2022

Jeśli jednak jesteś już księgowym, który rozwiązał już pierwsze problemy podatkowe, wypełnił szereg ZUS-owskich formularzy i rozliczył tonę PIT-ów, to możesz podjąć się dalszego kształcenia, które zapewni Ci szybszy awans – a w konsekwencji, wyższe zarobki. Co prawda, certyfikaty sygnowane pieczęcią ministerstwa zostały wycofane po deregulacji zawodu księgowego, ale nadal masz do dyspozycji świadectwa kwalifikacyjne, które możesz zdobyć za pośrednictwem polskiego Stowarzyszenia Księgowych.

Zdając odpowiednie egzaminy za pośrednictwem stowarzyszenia, możesz uzyskać jeden z czterech tytułów, które pomogą Ci w zdobyciu lepszej pracy w zawodzie i zapewnią wyższą pensję. Są to:

• Księgowy,
  
• Specjalista ds. rachunkowości,
  
• Główny Księgowy,
  
• Dyplomowany Księgowy
  

Bez względu na swoje doświadczenie, warto poszerzyć swoje kompetencje i zasobność CV o jeden z powyższych certyfikatów – dla pracodawcy będą one wiele znaczyć, co na pewno przełoży się na Twoje zarobki.

Dlaczego warto pracować w księgowości?

Wiele osób zatrudnionych na rzeczonym stanowisku uważa, że jest to niezmiernie satysfakcjonująca praca. Księgowa ponadto jest zawodem, na który zapotrzebowanie na rynku ciągle rośnie, zarówno w biurach rachunkowych, jak i niepowiązanych bezpośrednio z finansami przedsiębiorstwach.

Ponadto, praca w księgowości oferuje realną, przejrzystą ścieżkę kariery, gdzie wynagrodzenia rosną proporcjonalnie do samorozwoju i nabywanych certyfikatów. I tak na przykład, mediana zarobków księgowego, to ok. 5 000 zł brutto – jednak główny księgowy, może liczyć nawet na dwukrotność tej sumy.

Artykuł Jakie studia wybrać do pracy w księgowości? pochodzi z serwisu Serwis Finansowy.